کم شنوایی

کم شنوایی

چگونه بفهميد کودکتان مشکل شنوايي دارد؟

چگونه بفهميد کودکتان مشکل شنوايي دارد؟

کم شنواییيه سابقه خانوادگي (ارثي) در مشکلات شنوايي، نوزاد رو در معرض خطر بيشتري براي از دست دادن شنوايي قرار ميده.

اما مطمئن باشين، اگه شنوايي فرزندتون به دقت تحت کنترل باشه و اگه مشکلي بوجود بياد، درمانش در اسرع وقت ميتونه شروع بشه.

در بيشتر بيمارستانها غربالگري شنوايي نوزادن قبل از به دنيا اومدنشون انجام ميشه.

اما اگه جايي هستين که اين تست رو انجام نميدن، يا نوزادتون در جايي به دنيا اومد که اين تست ها وجود نداشت،

نگران نباشين چون در سه هفته اول زندگي نوزاد وقت دارين تا غربالگري شنوايي رو انجام بدين.

تست شنوايي اگه نوزادتون اين آزمايش ها رو نگذرونده لزوما به اين معني نيست که شنواييش رو از دست ميده.

در سه ماه اول زندگي بايد يه تست مجدد گرفته بشه تا از سلامتي نوزادتون مطمئن بشين،و اگه مشکلي وجود داشته باشه، پزشک بايد درمان رو زماني که کودک ۶ ماهه است شروع کنه.

حتي اگه تستي که انجام دادين نشون داد نوزادتون سالمه، بايد چندتا نشونه رو چک کنين تا مطمئن شين شنوايي سالمي داره.

علائم شنوايي که بايد در سال اول زندگي بررسي بشه عبارتند از:

بيشتر نوزادان با صداهاي ناگهاني بلند از جا ميپرند. در سه ماهگي، يه نوزاد عادي صداي پدر و مادرش رو ميشناسه.

در شش ماهگي، نوزاد ميتونه چشم يا سر خود رو به سمت صدا حرکت بده.

در ۱۲ ماهگي، ميتونه برخي صداها و برخي کلمات رو تقليد کنه، مثل “مامان” يا “باي باي” يه کودک در معرض از دست دادن شنواييه اگه: قبل از موعد مقرر به دنيا بياد.

در واحد مراقبت هاي ويژه نوزادان نگهداري بشه. داروهايي بهش داده شده باشه که ميتونه منجر به از دست دادن شنوايي بشه.

هنگام به دنيا آمدن مشکلاتي داشته به طور مکرر عفونت گوش و عفونت هاي مثل مننژيت يا سيتومگالوويروس داشته.

تست شنوايي کودکاني که به نظر ميرسه شنوايي طبيعي دارن، در طول زندگيشون بايد به طور مرتب معاينات شنوايي انجام بدن.

تست هاي شنوايي معمولا در سنين ۴، ۵، ۶، ۸، ۱۰، ۱۲، ۱۵ و ۱۸ سالگي، و در هر زمان ديگه اي که نگراني وجود داره، بايد انجام بشن.

اگه هرگونه نگراني درباره شنوايي فرزندتون دارين، با يه دکتر صحبت کنين.

گاهی گوش هم سکته می کند

گاهی گوش هم سکته می کند

گاهی گوش هم سکته می کند

سکته گوش اصطلاحی است که چندان برای ما آشنا نیست و اطلاعات چندانی هم از آن نداریم.پزشکان اظهار دارند از هر ۵۰۰۰ نفر یک نفر به این بیماری گرفتار می شود،اما سکته گوش چگونه بیماری است؟آیا واقعا اتفاقی که در سکته های قلبی و مغزی رخ می دهد در گوش هم با همان مکانیسم است؟
سکته گوش یک آسیب ناگهانی است که فرد به طور ناگهانی شنوایی خود را به صورت کامل یا ناقص از دست می دهد.این مکانیسم مانند سکته قلبی و مغزی است و خونرسانی به دلایل نا مشخص قطع شده و اکسیژن به بافت نمی رسد در نتیجه بافت نابود شده و عملکرد خود را از دست می دهد.در این بیماری به گوش داخلی آسیب وارد شده و سلول های مژک دار داخل حلزون گوش به سبب کمبود اکسیژن تخریب می شوند.آیا کمبود اکسیژن عامل اصلی سکته گوش است؟خیر.چنین نیست.سکته گوش انواع گوناگون دارد و عوامل متعددی در آن دخیل هستند.به طور کلی کاهش شنوایی یا از دست دادن کامل آن فقط به علت کاهش اکسیژن نیست و اگر هم از نظر پاتولوژیک بحث گسترده ای دارد.عوامل ویروسی مثل اوریون،ضربه به گوش،شکسته شدن دیوار صوتی،مصرف برخی داروها بخصوص آمینوگلیکوزیدها،عفونت های مزمن گوش،تومورها و اختلالات متابولیک و هورمونی در بروز این بیماری نقش بسزایی دارند.وقتی چنین اتفاقی برای بیمار رخ می دهد یافتن علت اصلی چندان آسان نیست اما مطالعات نشان داده یک عامل اشکالاتی را در سیستم ایمنی بدن ایجاد می کند،یعنی شرایط داخلی بدن بهم می خورد و با یک محرک مانند استرس ،کری ناگهانی پدید می آید.در بسیاری از موارد ضربه به گوش و شکسته شدن دیوار صوتی هم بون اینکه پرده گوش آسیب ببیند رخ می دهد و هیچ پارگی و تغییری را در گوش مشاهده نمی کنیم و آسیب وارده به همان مژک های داخل حلزون است.مهمترین نشانه این بیماری وزوز گوش و سنگین شدن آن است.این نشانه برای همه بیماران باید هشدار دهنده باشد و هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنند.سرگیجه و عدم تعادل هم ممکن است وجود داشته باشد ولی همیشه این علامت ها نیستند و گاهی فرد در سلامت کامل بوده و به طور اتفاقی شنوایی اش کاهش می یابد یا از بین می رود.لبته روند تدریجی این بیماری اغلب ۳ روز طول می کشد بخصوص در کسانی که دچار ترومای گوش شده باشند.ناشنوایی حاصل از سکته گوش موقتی است یا دائمی؟بیمارانی که در همان مراحل اولیه و سریعا به پزشک مراجعه می کنند شانس بهبودشان بالاتر است و تقریبا نیمی از بیماران به طور نسبی درمان می شوند.ولی در یک چهارم بیماران درمان موثر واقع نمی شود و ناشنوایی دائمی می شود.درمان سکته گوش به صورت دارویی و درمان رایج کورتون با دوز بالاست.مهمتین عامل در این بیماری اتوایمون است و به دلیل نامشخصی سیستم ایمنی ضعیف و دستخوش تغییرات شده است.کورتون بیماری را کنترل می کند یا بهبود می بخشد اما شرایط استرس زا مانند استرس ناشی از جراحی،استرس های ناشی از تغییر مکان،فشارهای سنگین و مصرف برخی داروها باید برطرف شود.ثابت شده است که استرس سیستم ایمنی را تضعیف می کند.با برداشتن عامل استرس زا شرایط تا حدود زیادی بهتر می شود.عامل بسیار مهم دیگر،مصرف برخی داروها یا بیماری های کنترل نشده است.گاهی در برخی از بیماران که مبتلا به کم کاری تیروئید هستند نیز ناشنوایی ناگهانی پدید می آید ولی با مصرف دارو و اصلاح بیماری کم کاری تیروئید ،سنوایی به حالت ابتدایی خود باز می گردد.اگر فرض کنیم علت ناشناخته است و بیمار ناشنوایی خود را کاملا یا به میزان زیادی از دست داده و دارودرمانی هم جوابگو نبوده است،آیا تجویز سمعک می تواند موثر واقع شود؟در سکته گوش ناشنوایی از نوع حس-عصبی است و مژک های داخل حلزون آسیب دیده اند.بنابراین تجویز سمعک برای این بیماران بیهوده است و مشکل را برطرف نمی کند.برای این بیماران ممکن است درمان کاشت حلزون موثر واقع شود.بعد از این جراحی مراحل توانبخشی نیز نقش زیادی در بهبود بیمار دارند.اما کاشت حلزون هزینه بالایی دارد که باری همه افراد مقدور نیست.

غربال گری شنوایی نوزادان

غربال گری شنوایی نوزادان

غربال گری شنوایی نوزادان

بیماری های گوش در کودکان دو نوع است که یک نوع از آن کم شنوایی ارثی است،یعنی کم شنوایی که از پدر یا مادر به صورت فامیلی در ژن کودک وجود داشته و باعث کم شنوایی نوزاد از همان روز پس از تولد می شود.اما نوع دیگر کم شنوایی ها و بیماری های گوش به شرایط مادر در دوران بارداری بستگی دارد،عواملی مثل بیماری مادر در این دوران می تواند بر سلامتی جنین اثر گذار باشد.همچنین مصرف برخی مواد و داروها نیز روی رشد و تکامل نوزاد موثر است.بیماری هایی مثل سرخجه و برخی بیماری های ویروسی و عفونی ممکن است موجب کم شنوایی کودک شود.همچنین مصرف برخی داروها مثل آنتی بیوتیک ها و برخی گیاهان دارویی نیز می توانند بر روی سیستم شنوایی کودک تاثیر گذار باشند.همچنین برخی از مشکلات تغذیه ای نیز احتمال آسیب و اختلال در روند رشد سیستم شنوایی نوزاد را افزایش می دهد.مصرف برخی ویتامین ها در این دوره موردد نیاز مادر و جنین بوده و کمبود آن خطر آفرین است .کم کاری و پر کاری تیروئید نیز از عوامل مشکل ساز برای شنوایی نوزاد است.
بیماری های گوش نوزادان در برخی موارد در سونوگرافی و پیش از تولد قابل تشخیص و غربال گری است که تعداد آن بسیار کم است چرا که در بیشتر موارد این بیماری با عارضه بیرونی و قابل مشاهده همراه نیست و به صورت طبیعی بهترین زمان برای تشخیص این اختلالات در زمان تولد و در روز اول پس از زایمان است.گوش نوزاد در هفته ۲۸ بارداری کامل است و نوزاد تازه متولد شده به اندازه یک فرد بالغ شنوایی دارد و می شود تست شنوایی برای آن انجام داد.
اختلال شنوایی یک مشکل ارام و پنهان است و کودکانی که مبتلا به آسیب شنوایی هستند در بدو تولد از نظر ظاهری قابل شناسایی نیستند بنابراین تشخیص آن در ابتدای تولد بدئن استفاده از انجام غربال گری ممکن نیست.تاخیر در تشخیص کم شنوایی به قابلیت درک گفتار و زبان اسیب می زند و به تبع آن مشکلات تحصیلی،اجتماعی و شغلی برای این دسته از کم شنوایان بوجود خواهد آمد.به همین دلیل سن تشخیص کم شنوایی قبل از ۳ ماهگی و شروع توانبخشی قبل از ۶ ماهگی در بهبود رشد گفتار و زبان در کودکان کم شنوا نقش مهمی ایفا می کند.
تست غرابل گری تست ساده ای است که توسط اودیولوژیست انجام می شود این تست فقط چند دقیقه طول می کشد و هدف آن شناسایی کودکانی است که نیاز به ارزیابی بیشتری دارند تا وجود افت شنوایی در آنها معین شود.اهمیت غربال گری شنوایی کودکان در کمتر از یک ماه و تشخیص زود هنگام تا ۳ ماهگی و ضرورت ارائه خدمات توانبخشی و طبی تا حداکثر ۶ ماهگی برای کودکان تشخیص داده شده که همه این فعالیت ها در جهت کاهش شیوع اختلالات شنوایی می باشد.

علت مهم كم شنوايي كودكان

سه علت مهم كم شنوايي كودكان

علت مهم كم شنوايي كودكان

سه علت مهم كم شنوايي كودكان شامل موارد زیر است:

۱- اوتيت مياني (عفونت هاي گوش) ۲،- علل مادرزادي ، ۳- علل اكتسابي.

**اوتيت مياني

اوتيت مياني التهاب در گوش مياني (ناحيه پشت پرده گوش) است كه معمولاً همراه با ترشح مايع در آن ناحيه مي باشد. اين مايع ممكن است عفوني باشد (يا نباشد).

علائم، شدت، ميزان تكرارپذيري و طول مدت بيماري متفاوت است. ممكن است از مايع غيرعفوني، روشن و رقيق بدون درد و تب و تنها كمي كاهش شنوايي تا حمله هاي تكرار شونده همراه با مايع چسبنده غليظ در گوش و برخي شكايات ديگر نظير كم شنوايي دائمي متغير باشد.

تقريباً همه انواع اوتيت همراه با كم شنوايي نوساني انتقالي اند. در حقيقت اوتيت مياني، شايع ترين علت كم شنوايي در كودكان خردسال است.

ميزان شيوع اوتيت مياني تا چه حد است؟

اوتيت مياني غالباً در كودكان ايجاد مي شود. درحقيقت، اوتيت مياني، پس از سرماخوردگي معمول، دومين بيماري شايع كودكان پيش دبستاني است. ۵۰درصد از كودكان تا سن يك سالگي حداقل يك بار دچار اين بيماري شده اند.

۳۵ درصد كودكان در سنين بين يك تا سه سالگي دوره هاي تكرار شونده اي از اوتيت مياني داشته اند. در كودكان مدرسه رو، تخمين زده مي شود ساليانه ۵ ميليون روز تحصيلي به دليل ابتلاء كودكان به اين بيماري از دست داده مي شود.

به چه دليل اوتيت مياني تا اين حد در كودكان شايع است؟

شيپور استاش مجرايي است كه از يك سو به گوش مياني و از سوي ديگر به پشت حلق راه دارد. اين مجرا در كودكان كوچكتر و نسبتاً افقي تر از بزرگسالان است. از اين رو در شرايطي نظير عفونتها و لوزه سوم بزرگ، به سادگي بسته مي شود. تا زماني كه كودك بزرگتر نشود و زاويه و اندازه شيپور استاش تغيير نكند، كودك نسبت به اوتيت مياني آسيب پذيرتر از افراد بزرگسال است.

اوتيت مياني به چه ترتيب ممكن است منجر به كم شنوايي شود؟

سه استخوان بسيار ريز درون گوش مياني، ارتعاشات صوت را از پرده گوش به گوش مياني منتقل مي كنند. در صورت وجود مايع در گوش مياني، انتقال ارتعاشات به صورتي كارآ صورت نمي گيرد و انرژي صوتي از بين مي رود در نتيجه كم شنوايي ملايم يا حتي متوسط ايجاد مي شود. بنابراين اصوات گفتاري گنگ و غيرقابل شنيدن مي شوند.

معمولاً اين نوع كم شنوايي، از نوع انتقالي و موقت است. اما در صورتي كه اوتيت مياني مرتباً تكرار شود، صدماتي به پرده گوش، استخوانهاي گوش يا حتي عصب شنوايي وارد شده و ممكن است منجر به كم شنوايي حسي و عصبي و دائمي شود.

 

آيا كم شنوايي ناشي از اوتيت مياني مي تواند سبب اختلال در زبان و گفتار كودك شود؟

كودكان، زبان و گفتار را از طريق گوش دادن به صحبتهاي ديگر افراد مي آموزند. در اين روند چند سال نخست زندگي هر كودك، حائز اهميت حياتي است.

در صورت وجود كم شنوايي، كودك از تجربيات آموزشي زباني، بهره كامل نمي برد. در نتيجه، ممكن است در رشد زبان و گفتار خود دچار تأخير چشمگيري شود.

اوتيت مياني غيرعفوني، مشكل ويژه اي به همراه دارد زيرا معمولاً علائم درد و تب وجود ندارد. از اين رو، ممكن است هفته ها و ماهها بگذرد و والدين شكي به وجود اين مشكل نبرند. در طي اين زمان ممكن است كودك به دليل از دست دادن شنوايي، دچار اختلال در رشد هنجار زبان و گفتار شود.

ممكن است كودك به دليل از دست دادن شنوايي، دچار اختلال در رشد هنجار زبان و گفتار شود. از كجا مي توان متوجه شد كودك دچار اوتيت مياني شده است يا خير؟

حتي در صورت عدم وجود تب و درد، علائم ديگري وجود دارد كه حاكي از وجود مايع مزمن يا تكرار شونده در گوش كودك است:

ـ بي توجهي ـ بلند كردن غيرمعمول صداي راديو و تلويزيون ـ متوجه جهت اصوات نشدن ـ بي حال و بي توجه بودن ـ تند خويي بي دليل ـ كشيدن و خاراندن گوشها.

در صورتي كه تصور كنيم اوتيت مياني سبب اختلالي در شنوايي، زبان يا گفتار فرزندمان شده است، بايد چه كار كنيم؟

عفونتهاي گوش نياز به توجه فوري به ويژه از سوي پزشك متخصص كودكان يا گوش و حلق و بيني دارد. اگر كودك شما دچار عفونت گوش مي شود و يا مايع مزمني در گوش وي ايجاد مي شود، با دو متخصص ديگر نيز بايد مشورت كنيد: شنوايي شناس و آسيب شناس گفتار و زبان.

شنوايي شناس شدت هر گونه ضايعه شنوايي را- حتي در كودكان خيلي كوچك و يا كودكان مشكل دار- ارزيابي مي كند و مشخص مي كند آيا ضايعه اي در گوش مياني كودك وجود دارد يا خير.

آسيب شناس گفتار و زبان مهارتهاي ويژه زباني و گفتاري كودك را تعيين و در صورت نياز برنامه هاي اصلاحي ضروري را پيشنهاد مي كند.

 

آيا پزشك كودك، او را به اين متخصصين ارجاع خواهد داد؟

شما به عنوان والدين كودكتان، بهترين فردي هستيد كه متوجه شنوايي ضعيف وي مي شويد. به گفته انجمن پزشكان اطفال آمريكا: «هر كودكي كه والدينش در مورد توانايي شنيدن وي ابراز نگراني مي كنند، بايد بدون هيچ گونه تأخيري براي ارزيابي شنوايي شناسي رفتاري ارجاع داده شود.» هنگامي كه والدين خود نسبت به سلامت و رشد كودك خود حساس مي شوند نبايد واهمه اي داشته باشند كه خواستار ارزيابي هاي دقيق تر توانايي هاي وي شوند.

**كم شنوايي هاي مادرزادي

(كم شنوايي هايي كه به هنگام تولد يا از آن زمان به بعد وجود دارند)

اصطلاح «كم شنوايي مادرزاد» آن دسته از كم شنوايي هايي است كه به هنگام تولد وجود دارند و شامل كم شنوايي هاي ارثي يا كم شنوايي هايي مي شود كه ناشي از ديگر عوامل- پيش از تولد يا به هنگام تولد-اند.

 عوامل ژنتيكي

به نظر مي رسد بيش از۵۰ درصد از تمامي كم شنوايي هاي مادرزادي كودكان مربوط به عوامل ژنتيكي باشد. كم شنوايي هاي ژنتيكي ممكن است اتوزوم غالب، اتوزوم مغلوب يا وابسته به جنس باشند. در كم شنوايي هاي اتوزوم غالب، يكي از والدين كه حامل ژن كم شنوايي و خود، كم شنواست، آن را به كودك خود منتقل مي كند. در اين موارد حداقل۵۰ درصد احتمال دارد كودك نيز كم شنوا شود. اين احتمال زماني بيشتر مي شود كه هر دو والد داراي ژن غالب (كم شنوا) باشند و يا پدر بزرگ و مادر بزرگ يكي از والدين كم شنوايي ژنتيكي داشته باشند. از آنجا كه معمولاً حداقل يكي از والدين كم شنواست، انتظار مي رود كودك دچار كم شنوايي باشد.

در كم شنوايي هاي اتوزوم مغلوب هر دو والد كه نوعاً داراي شنوايي هنجاراند، حامل ژن مغلوب مي باشند. در اين موارد احتمال كم شنوا شدن كودك، ۲۵% است. از آنجا كه هر دو والد شنوايي هنجار دارند و هيچ يك از اعضاي خانواده كم شنوا نيستند، هيچ انتظاري نمي رود كه كودك كم شنوايي داشته باشد. تقريباً ۸۰% از كم شنوايي هاي ارثي، اتوزوم مغلوب اند.

در كم شنوايي هاي وابسته به جنس، مادر حامل ژن مغلوب كم شنوايي بر روي كروموزوم جنسي است و آن را به پسران خود- و نه دخترانش- منتقل مي كند. اين نوع كم شنوايي نادر است و تنها در ۲درصد كم شنوايي هاي ارثي وجود دارد.

كم شنوايي يكي از علائم مشخصه برخي از انواع سندرم هاي ژنتيكي است. مثال هايي از اين سندرم ها عبارتند از: سندرم داون (وجود ناهنجاري در يكي از ژن ها)، سندرم آشر( اتوزوم مغلوب)، سندرم تريچر كولنيز( اتوزوم غالب)، سندرم الكل نوزادي (ناهنجاري ژنتيكي)، سندرم كروزون (اتوزوم غالب) و سندرم آلپورت (وابسته به جنس).

ديگر علل كم شنوايي هاي مادرزادي

اين گونه كم شنوايي ها كه ارثي نيستند شامل بيماري ها، عفونتها و شرايط خاص پيش از تولد هستند كه به هنگام تولد يا به فاصله اندكي پس از آن ايجاد مي شوند. اين شرايط منجر به كم شنوايي هاي حسي عصبي ملايم تا عميق مي شوند. مثال هايي از اين دست عبارتند از:

– عفونتهاي داخل رحمي شامل سرخجه، سيتومگالوويروس، ويروس هرپس – مشكلات مربوط به عامل Rh خون – نارس بودن – ديابت مادرزاد – توكسمي در طول بارداري – فقدان اكسيژن (آنوكسي) – سيفليس – بدشكلي هاي ساختارهاي گوش

 

**كم شنوايي هاي اكتسابي

كم شنوايي هاي اكتسابي، كم شنوايي هايي است كه پس از تولد- در هر زماني در طول زندگي فرد- ايجاد شوند و علت آن بيماري ها، صدمات و شرايط خاص اند. مثال هايي از شرايط

 ايجاد كننده كم شنوايي در كودكان عبارتند از:

– عفونت هاي گوش (اوتيت مياني) ـ داروهاي اتوتوكسيك(صدمه به سيستم شنيداري) – مننژيت – سرخك – انفسفاليت – آبله مرغان – آنفلوانزا – سرخجه – ضربه به سر – قرار گرفتن در معرض اصوات بلند. شنوايي يکي از حواس برتر انسان است . محروم بودن از حس شنوايي فقط به مفهوم نشنيدن صدا نيست ، بلکه ماحصل اين محروميت ، موجب عدم دستيابي به بسياري از تجربيات مفيد و اميد بخش زندگي فردي و اجتماعي مي شود تا جايي که ممکن است فرد را از مسير موفقيت دور نمايد . توجه به اين مسئله ، که صحبت کردن امري اکتسابي است و انسان از راه شنيدن ، زبان محيط اطراف خود را فرا گرفته و سپس قادر به تکلم مي گردد ، اهميت ويژه اين حس را نشان مي دهد . لذا بدون شنيدن ، گفتار به وجود نخواهد آمد و به همين علت ، کودکان و افراد ناشنوا قادر به تکلم نيستند. اما نکته قابل تأمل اين است که چطور مي توانيم از ايجاد کم شنوايي و به دنبال آن عدم تکلم جلوگيري وپيشگيري کنيم . “پيشگيري از کم شنوايي”

والدين بايد قبل از بچه دار شدن ، اين مساله را در نظر بگيرند و نسبت به آن اطلاعات و آگاهيهاي لازم را کسب کنند ؛ آنها مي توانند با رعايت موارد زير ، احتمال تولد فرزند کم شنوا يا سخت شنوا را کاهش دهند :

۱-انجام مشاوره ژنتيکي قبل از ازدواج . ۲-RH انجام آزمايشات خوني و بررسي عامل “. ۳- مشاوره با پزشک قبل از بارداري در صورت ابتلاء به بيماري مزمن يا خاص . ۴- مصرف نکردن دارو ، بدون تجويز پزشک در دوران بارداري . ۵- جلوگيري از ضربات فيزيکي و مکانيکي در دوران بارداري. ۶- مراقبت جهت پيشگيري از ابتلاء به بيماريهاي مختلف در دوران بارداري . ۷- مبادرت به زدن واکسن سرخجه قبل از بارداري و … “عوامل احتمال کم شنوايي بعد از تولد”

فاکتورهاي دوران نوزادي ( از تولد تا يک ماهگي ) که خطر ابتلاء به کم شنوايي را افزايش مي دهند عبارتند از:

۱- سابقه خانوادگي درخصوص وجود کم شنوايي مادرزادي حسي يا عصبي. ۲- عفونتهاي دوران نوزادي مانند سيفليس و سرخجه. ۳- وزن کمتر از ۱۵۰۰ گرم نوزاد هنگام تولد . ۴- زردي دوران نوزادي در حدي که منجر به تعويض خون شود. ۵- مصرف داروهايي که اثر تخريبي روي شنوايي دارند . مانند آمينو گليکوزيدها ( خبتامايسين، توبرامايسين، کاتامايسين و استرپتومايسين، هنگامي که به صورت دوره اي و طولاني مدت مصرف شود . ) ۶- مننژيت باکتريايي. ۷- وجود نشانه هاي غير طبيعي يا اختلالاتي که با شنوايي مرتبط است . ۸- نگهداري نوزاد در بخش مراقبتهاي ويژه نوزادان بيش از ۵ روز.

فاکتورهاي دوران کودکي ( يک ماهگي تا سه سالگي ) که خطر ابتلاء به کم شنوايي را افزايش مي دهند عبارتند از :

۱. نگراني والدين نسبت به تأخير زبان آموزي و تکلم ، با توجه به سن کودک. ۲. مننژيت باکتريايي و عفونتهاي مرتبط با کاهش شنوايي . ۳. ضربه به سر که با کاهش هوشياري کودک يا شکستگي جمجمه همراه باشد . ۴. مصرف داروهايي که اثر تخريبي بر روي شنوايي دارند مانند آمينو گليکوزيدها به مدت طولاني . ۵. عفونتهاي مزمن گوش مياني و تجمع مايع در گوش مياني بيش از ۳ ماه . ۶. اختلالاتي مانند شکاف کام که عملکرد شيپور استاش را مختل مي کند . ۷. وجود سابقه کاهش شنوايي دائم يا پيشرونده در فاميل . ۸. بيماريهاي دوران کودکي مانند اوريون ، مننژيت ، مخملک. ۹. آسيب هاي دوران کودکي به ويژه شکسستگي جمجه، برخورد اجسام تيز با سر يا گوش، قرار گرفتن در معرض اصوات بلند و… .

اگر کودک شما داراي يکي از فاکتورهاي فوق باشد ، نسبت به ابتلاء به کم شنوايي در معرض خطر بيشتري قرار دارد شما دراين رابطه بايد با يک متخصص گوش و حلق بيني و يک کارشناس شنوايي شناسي ( اديولوژيست ) مشورت نماييد و در صورت تشخيص ، بايد از کودک شما ارزيابي کامل شنوايي به عمل آيد .

“عوارض ناشي از وجود کم شنوايي دائم”

اگر کودک شما يا هر فرد ديگري مبتلا به کم شنوايي باشد و براي تشخيص ، درمان و توانبخشي آن اقدام نکنيد ، پس از گذشت زمان کمي به عوارض ناشي از کم شنوايي نيز مبتلا مي شود . اين عوارض عبارتند از :

تأخير در رشد طبيعي گفتار و زبان ، اختلالات توليدي گفتار ، اختلال در روان بودن گفتار ، اختلال در صرف و نحو زبان ، اختلال در ارتباط گيري، اختلال عاطفي – رفتاري ، اختلال در تفکر ، تاخير در رشد اجتماعي – فرهنگي ، اختلال در يادگيري و افت تحصيلي ، اختلال خواندن و نوشتن ، اختلال در حافظه شنيداري ، بروز ناتوانيهاي درکي – شنيداري ، کاهش ذخيره لغات و …

“درمان و توانبخشي”

پس از ارزيابي شنوايي ، متخصص شنوايي شناسي ، درباره وضعيت شنوايي کودکتان با شما صحبت خواهد کرد . برخي اختلالات شنوايي ، مانند اوتيت گوش مياني و گوش خارجي به وسيله دارو قابل درمان است ، اما برخي ديگر از اختلالات شنوايي ، مانند کاهش شنوايي حسي – عصبي قابل درمان دارويي نيست و فرد بايد در پروسه توانبخشي قرار گيرد . در تعريف ، توانبخشي عبارت است از مجموعه خدمات پزشکي ، اجتماعي ، رواني ، حرفه اي و آموزشي که به منظور باز تواني فرد اجرا مي شود تا کارايي فرد به بالاترين حد ممکن برسد و بتواند به طور مستقل در جامعه زندگي کند .

با پيشرفتهاي به عمل آمده در زمينه فن آوري ، در سالهاي اخير ، فراهم آوردن اطلاعات گفتاري به وسيله سمعک ، حتي براي کودکاني که مبتلا به شديدترين ميزان نقص شنوايي باشند نيز ممکن گرديده است . سمعکها مؤثرترين راهکار و بهترين تدبير درماني براي اغلب افراد مبتلا به کم شنوايي مي باشند . خصوصيات الکترواگوستيکي سمعک ، بايد با خصوصيات باقي مانده شنوايي فرد مبتلا به کم شنوايي ، تطبيق داده شده و سمعک براي گوش آن فرد تنظيم شود . لذا فرد مبتلا به کم شنوايي نمي تواند هر سمعکي را استفاده نمايد ، بلکه براي تجويز و تنظيم سمعک بايد به متخصص اديولوژيست مراجعه کند.